صفحه چهارم - سوره مبارکه بقره - آیات ۱۷ الی ۲۴

مَثَلُهُمْ کَمَثَلِ الَّذِی اسْتَوْقَدَ نَاراً فَلَمَّا أَضَاءتْ مَا حَوْلَهُ ذَهَبَ اللّهُ بِنُورِهِمْ وَتَرَکَهُمْ فِی ظُلُمَاتٍ لاَّ یُبْصِرُونَ «۱۷» صُمٌّ بُکْمٌ عُمْیٌ فَهُمْ لاَ یَرْجِعُونَ «۱۸» أَوْ کَصَیِّبٍ مِّنَ السَّمَاء فِیهِ ظُلُمَاتٌ وَرَعْدٌ وَبَرْقٌ یَجْعَلُونَ أَصْابِعَهُمْ فِی آذَانِهِم مِّنَ الصَّوَاعِقِ حَذَرَ الْمَوْتِ واللّهُ مُحِیطٌ بِالْکافِرِینَ «۱۹» یَکَادُ الْبَرْقُ یَخْطَفُ أَبْصَارَهُمْ کُلَّمَا أَضَاء لَهُم مَّشَوْاْ فِیهِ وَإِذَا أَظْلَمَ عَلَیْهِمْ قَامُواْ وَلَوْ شَاء اللّهُ لَذَهَبَ بِسَمْعِهِمْ وَأَبْصَارِهِمْ إِنَّ اللَّه عَلَى کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ «۲۰» یَا أَیُّهَا النَّاسُ اعْبُدُواْ رَبَّکُمُ الَّذِی خَلَقَکُمْ وَالَّذِینَ مِن قَبْلِکُمْ لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ «۲۱» الَّذِی جَعَلَ لَکُمُ الأَرْضَ فِرَاشاً وَالسَّمَاء بِنَاء وَأَنزَلَ مِنَ السَّمَاء مَاء فَأَخْرَجَ بِهِ مِنَ الثَّمَرَاتِ رِزْقاً لَّکُمْ فَلاَ تَجْعَلُواْ لِلّهِ أَندَاداً وَأَنتُمْ تَعْلَمُونَ «۲۲» وَإِن کُنتُمْ فِی رَیْبٍ مِّمَّا نَزَّلْنَا عَلَى عَبْدِنَا فَأْتُواْ بِسُورَةٍ مِّن مِّثْلِهِ وَادْعُواْ شُهَدَاءکُم مِّن دُونِ اللّهِ إِنْ کُنْتُمْ صَادِقِینَ «۲۳» فَإِن لَّمْ تَفْعَلُواْ وَلَن تَفْعَلُواْ فَاتَّقُواْ النَّارَ الَّتِی وَقُودُهَا النَّاسُ وَالْحِجَارَةُ أُعِدَّتْ لِلْکَافِرِینَ «۲۴»

سرگذشت آنان مانند کسانى است که [ در شب بسیار تاریک بیابان ] آتشى افروختند [ تا در پرتو آن خود را از خطر نجات دهند ] ، چون آتش پیرامونشان را روشن ساخت ، خدا [ به وسیله توفانى سهمگین ] نورشان را خاموش کرد و آنان را در تاریکى هایى که مطلقاً نمی  دیدند واگذاشت. « ۱۷»  کر و لال و کورند، به این سبب آنان [ از گمراهى و ضلالت به سوى هدایت و حقیقت ] بازنمی  گردند . « ۱۸» یا [ سرگذشت آنان ]سرگذشتِ [ دچار شدگان به ] رگبارى شدید از آسمان است که در آن تاریکى ها و رعد و برقى است ، [ آنان ] انگشتانشان را از [ صداىِ هولناکِ ] صاعقه ها به خاطر بیم مرگ در گوش هایشان می  گذارند [ در حالى که راه گریزى از مرگ براى آنان نیست ] و خدا به کافرانْ احاطه [ همه جانبه ] دارد . « ۱۹» نزدیک است که آن برقِ [ بسیار رخشنده ، روشنىِ ] چشم هاى آنان را برباید ; زمانى که آنان را روشنى دهد ، در آن روشنى راه می  روند و چون محیط را بر آنان تاریک کند ، می  ایستند و اگر خدا می  خواست [ شنوایىِ ] گوش و [ بینایىِ ] چشم آنان را نابود می  کرد ; زیرا خدا بر هر کارى تواناست . « ۲۰» اى مردم ! پروردگارتان را که شما و پیشینیان شما را آفریده است ، بپرستید تا [ با پرستیدن او ] پروا پیشه شوید . « ۲۱» آن پروردگارى که زمین را براى شما بسترى گسترده و آسمان را سقفى برافراشته قرار داد و از آسمان ، آبى [ مانند برف و باران ] نازل کرد و به وسیله آن از میوه هاى گوناگون ، رزق و روزى براى شما بیرون آورد ; پس براى خدا شریکان و همتایانى قرار ندهید در حالى که می  دانید [ براى خدا در آفریدن و روزى دادن ، شریک و همتایى وجود ندارد ] . « ۲۲» و اگر در آنچه ما بر بنده خود ] محمّد (صلى الله علیه وآله) ] نازل کرده ایم ، شک دارید [ که وحى الهى است یا ساخته بشر ] پس سوره اى مانند آن رابیاورید ، و [ براى این کار ] غیر از خدا ، شاهدان و گواهان خود را [ از فُصحا و بُلغاى بزرگ عرب به یارى ] فرا خوانید ، اگر [ در گفتار خود که این قرآن ساخته بشر است نه وحى الهى [ راستگویید . « ۲۳» و اگر این کار را انجام ندادید ـ که هرگز نمی  توانید انجام دهید ـ بنابراین از آتشى که هیزمش مردم و سنگ هایند ، بپرهیزید ; آتشى که براى کافران آماده شده است . « ۲۴»