چند روزی که مسافرت بودم به دلیل دوری از دنیای بی رحم  اطلاعات و ارتباطات به پیشنهاد یکی از دوستان برای تماشای نقش فتحعلی اویسی که به زبانی نزدیک به زبان شهراجدادیم ( محلات ) صحبت میکند فرصتی دست داد تا قسمتی از مجموعه ای تلویزیونی به نام دارا و ندار سرشار از بازیگران طناز! ایرانی را ببینم
  با دیدن سریال احساسی از درون آزارم میداد. احساسم را در یک جمله اینگونه بیان میکنم که شایسته ایرانیانی که به خوش طبعی و طنزپروری شهره اند این دارا و ندار نیست
!اما با پایان سریال و مشاهده تمثال مبارک! و آرتیستیک! کارگردان آن جمله هایی فراتر از آن احساس قبلی در ذهنم شروع کرد به چکش کاری ذهن چکش خوار من!
خواستم بیایم و چند خطی از این جملات را اینجا بنویسم تا آرام شوم اما مصلحت ایجاب می کرد مانند خیلی جملات دیگر که گوشه ای از ذهنم تلمبار کرده ام اینها هم بگذارم خاک بخورند
چند روزی گذشت و نیمی از قسمتی دیگر از دارا و ندار قسمتم شد اینبار دیگر خبری از چکش نبود و انگار با پتکی به سرم می کوبیدند. حرفهایی چون غده به غذه های متعدد دیگر ذهنی ام افزوده شده بود تا اینکه یکی از دوستان سر صحبت بر سر این مجموعه را با نامه ای از آقای مجری به آقای کارگردان! باز کرد که آغازی شد بر لبریزی برخی از آن حرفهایم

جناب آقای ده نمکی!

در این حرفها خطابم را شما قرار میدهم نه از ره خودشیفتگی که امیدوار باشم که بخوانیشان و پاسخگو باشید!
و نه از ره کین که بخواهم همچون درندگان با هر وسیله و تهمتی به جان زندگی هنریتان! بیفتم بلکه مانند روزهای تنهایی ام که مجبور بودم با دوم شخص هایی غایب صحبت کنم میخواهم عقده هایم را باز کنم.
جناب آقای ده نمکی! با کارهایتان (چه هنری و چه دوران به قول خودتان پر افتخار قبل از آن) با هویت و شخصیت ایرانیانِ مسلمان چه میخواهید بکنید؟
چه چیز در ذهنتان است وقتی برای بازیگرانتان مینویسید که بخوانند "بیاییم برج دوقلو بسازیم و خودمان خرابش کنیم تا معروف شویم" یا از تحول یارانه ها سخن بگویند ؟ کاش امثال شما می فهمیدید که ذهنیت، فرهنگ و حقیقت را نمیتوان به ایرانی خوراند که اگر بخورانی روزی خواهد رسید که دلش را میزند و آن را به نحوی  به خود شما پس خواهد داد! کاش درک میکردید که خربزه را اگر با عسل به خورد شخصی بدهید نتیجه آن فراتر از پای لرز خربزه نشستن است...
اما پتکی که با ساخته هایتان به ذهنم زدید از چیز دیگری ساخته شده که سه سال پیش که به اردوی دانشگاه دعوتتان کرده بودیم صادقانه به شما گفتم. اما آن شب همچون دوران پر افتخار گذشته تان ما دانشجویان را حقیر فرض کردید و پاسخ نامربوط دادید و حال پس از سه سال به ما ثابت کردید که چه اشتباه کردیم آن شب شما را بزرگ فرض کردیم و به خاطر حفظ شدن حرمت ها از پاسخ دادنتان اجتناب کردیم که شاید اگر اینگونه نمیکردیم امسال در نوروز ایرانیان اینگونه به نظاره بازی با هویت اخلاقی ایرانیان مسلمان نمی نشستیم.
آن شب شما را بیم آن دادم که باوری از مردم را به تمسخر گرفته اید و در کنار آن عباراتی نامتعارف و غیر اخلاقی در سینمای ایران وارد کردید و از بابت آن عده ای را که یا خوشحالند از تمسخر این رویداد مقدس و یا عده ای که اصولا از تمسخر هر چیزی به خنده می آیند را جذب کرده اید ( و البته چقدر راحت ما را حقیر فرض کردید و علت جاذبه بالای اخراجیها را فیلمنامه قوی و کارگردانی! خود دانستید)
این بار هم در لحظاتی کوتاه که از کار شما نظاره کردم باز هم می بینم که چقدر راحت ایرانیان را مردمانی حقیر فرض می کنید و با وسیله هایی چون تمسخر و بی اخلاقی و بازیگرنمایی و گریمهای نوآورانه در سیما میخواهید جذبشان کنید. 
جناب آقای ده نمکی! چه چیز در ذهنتان است که برای بازیگرانتان می نویسید از آشوب و اغتشاش و سطل آشغال آتش زدن بگویند؟ چرا تلاش میکنید خاطرات تلخ روزهای گذشته میهنمان را به سخره بگیرید؟
کاش میدانستم که چگونه به خود اجازه میدهید نوای روضه خوانی اهل بیت (ع) که عده ای از ایرانیان مسلمان برای آن حرمت خاصی قائلند را با اشعاری نامربوط نظیر " رفتم در خونشون گفت نیمه شب بیا منم اومدم گفتی با دل شکسته بیا منم اومدم حالا چرا هرچی در میزنم درو باز نمیکنی لیلا در واکن مُیُم لیلا در واکن مُیُم " به سخره بگیرید؟
نمیدانم شما و امثال شما با این بساط به سخره گرفتن باورهای ملی و مذهبی مردم در قبای دفاع از آن در قبال افرادی که در نتیجه عملکرد شما رزمندگی و مسلمانی را این روزها به گونه ای دیگر می انگارند درمحضر خداوند چه جوابی خواهید داشت...
بگذریم این روزها یاد گرفته ام کم سخن بگویم تا مبادا آزار دهد کسی را...
در پایان اگر هدفتان فقط خنداندن مردم است که همانگونه که رشیدپور برایتان نوشت مردم ایران لبخند میخواهند اما نه به هر قیمتی و اما اگر هدفتان چیز دیگریست ...